Ciri dan struktur
Kapelusz Średnica 3–8 cm, kształt początkowo stożkowy, potem wypukły, w stanie dojrzałym rozpostarty, na koniec lekko wklęsły z niewielkim garbkiem, słabo higrofaniczny. Powierzchnia początkowo nieco kleista, później w stanie wilgotnym lepka. Barwa pomarańczowowobiała, bladoróżowa, jasnobeżowa lub mięsna, brzeg jaśniejszy – białawy lub bardzo jasnoróżowy. Blaszki Wolne, gęste, bardzo cienkie, delikatne, początkowo białawe, potem żółknące, w końcu brązowiejące, stosunkowo łatwo rozpływające się. Trzon Wysokość 6–12 (16) cm, grubość 0,2–0,8(1) cm, pusty w środku. Powierzchnia biaława, w górnej części zwykle nieco oprószona. Wysyp zarodników Czekoladowobrązowy.
Habitat dan peran ekologis
Gnojanka odchodowa występuje w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, Europie, Afryce, Australii, podano nawet stanowisko na Antarktydzie. Brak tego gatunku na opublikowanej w 2003 r. przez Władysława Wojewodę liście wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Po raz pierwszy jego stanowiska podano w 2010 r. na ziemi lubuskiej, w Wielkopolsce i w Bieszczadach. W 2019 r. podano stanowiska w Puszczy Knyszyńskiej, aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną. Według mykologów jednak jest to gatunek w Polsce często występujący i szeroko rozprzestrzeniony, jednak przeoczany ze względu na specyficzne miejsce występowania. Grzyb saprotroficzny i koprofilny. Rośnie na zawierających dużą ilość substancji odżywczych substratach organicznych, takich jak: obornik, kompost, słoma zmieszana z odchodami zwierząt. Owocniki pojawiają się od maja do września, czasem do października.
- Habitat atau konteks temuan
- Informasi belum tersedia pada sumber rilis ini.
- Substrat
- tanah
- Peran atau konteks
- Pengurai
Reproduksi
Gnojanka odchodowa występuje w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, Europie, Afryce, Australii, podano nawet stanowisko na Antarktydzie. Brak tego gatunku na opublikowanej w 2003 r. przez Władysława Wojewodę liście wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Po raz pierwszy jego stanowiska podano w 2010 r. na ziemi lubuskiej, w Wielkopolsce i w Bieszczadach. W 2019 r. podano stanowiska w Puszczy Knyszyńskiej, aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną. Według mykologów jednak jest to gatunek w Polsce często występujący i szeroko rozprzestrzeniony, jednak przeoczany ze względu na specyficzne miejsce występowania.
Catatan identitas dan cakupan
- Nama diterima mengikuti Catalogue of Life Base2026-09-11; uraian mempertahankan konsep dan nama sumber aslinya.
- Original geographic, specimen and life-cycle scope retained; source import awaits individual editorial review.
- Impor dan terjemahan otomatis belum diperiksa editorial per profil. Struktur reproduktif yang disebutkan tidak membuktikan seluruh siklus hidup diketahui.
- Pengukuran pada uraian mengikuti spesimen, kultur, dan metode sumber; angka tidak diperluas ke semua populasi.
Catatan distribusi dalam narasi mengikuti sumbernya. Dokumentasi spesimen atau foto mengikuti catatan sumber. Bukti wilayah Indonesia dan penilaian konservasi tidak disimpulkan dari gambar.
Melihat dengan konteks
Dokumentasi visual yang memenuhi pemeriksaan subjek dan hak penggunaan belum tersedia. Foto gejala, label, dan gambar yang meragukan tidak dihitung.
Sumber profil
Rujukan halaman ini
Fungi. Bolbitius coprophilus. Rilis data fungi-2026-10-12-expansion-2. https://fungi-atlas.mgadib.chatgpt.site/jamur/bolbitius-coprophilus/.
Status: impor sumber; pemeriksaan editorial per profil belum selesai. Untuk klaim biologis, gunakan rujukan pada bagian terkait dan periksa konteks sumber aslinya.