Rhodofomes roseus

Ciri dan struktur

Huba o wieloletnim, trwałym owocniku, zazwyczaj bokiem przyrośniętym do drzewa. Szerokość dochodzi do 8 cm, grubość do 3 cm. Zazwyczaj owocniki występują w grupach po kilka sztuk, czasami zrastając się z sobą. Maja kształt półkulisty lub kopytkowaty, czasami konsolowaty, wówczas ich hymenofor zbiega po podłożu. Powierzchnia nierówna, brodawkowata, u młodych okazów delikatnie owłosiona, u starszych naga. Czasami bywa popękana. Jest koncentrycznie bruzdowana. Początkowo ma barwę szaroróżową, potem jest coraz ciemniejsza – od purpurowo-brązowej do czarnej. Brzeg jest jaśniejszy (różowawy) i płonny (bez hymenoforu), u młodych okazów jest ostry, u starszych tępy i falisty. Twardy, korkowaty lub zdrewniały, podczas rozrywania ma strukturę kłaczkowato-włóknistą. Jest niewyraźnie pręgowany. W stanie surowym ma barwę łososioworóżową, po wysuszeniu brudno-cielistą. Rurkowy, o barwie początkowo białoróżowej, później brudnocielistej. Po uciśnięciu ciemnieje. Rurki mają długość 5–7 mm i tworzą wiele niewyraźnych warstw. Pory rurek są kanciaste i drobne; na 1 mm mieszczą się 3–4 (wyjątkowo do 5) porów. Każdy z nich ma średnicę 0,1–0,3 mm, a ściany porów są grube. W starszych warstwach pory te przerośnięte są białą grzybnią. Hymenofor ma słaby, grzybowy zapach i gorzki smak. Zarodniki elipsoidalne lub cylindryczno-elipsoidalne, o rozmiarach 4,5–7 × 2–2,8 (średnio 5,8 × 2,3) μm, bezbarwne, cienkościenne, o gładkiej powierzchni. Podstawki o rozmiarach 11–15 × 5–6 μm, zgrubiałe, 4-sterygmowe. Cystyd brak. Nie występują chlamydospory. System strzępkowy zasadniczo dimityczny. Strzępki generatywne mają średnicę 1–2,5 μm, są bezbarwne, cienkościenne, luźno rozgałęzione, z przegrodami.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Pengukuran mengikuti objek, spesimen atau kultur, dan metode yang disebutkan sumber. Baca uraian asli untuk konteks lengkap.

Habitat dan peran ekologis

Występuje głównie na półkuli północnej: w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Stwierdzono występowanie także na Grenadzie u wybrzeży Ameryki Południowej oraz w Australii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2020 r. podano 70 jego stanowisk. Jest dużo rzadszy od pniarka obrzeżonego, częsty jest jedynie w Puszczy Białowieskiej. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal działać będą czynniki zagrożenia. W latach 80. XX w. na skutek gospodarki leśnej usuwającej martwe drewno z lasów gospodarczych w Polsce zachowało się jedynie kilka stanowisk w parkach narodowych. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Belgii, Niemczech, Holandii, Czechach, Litwie, Norwegii, Szwecji, Finlandii. W Polsce w latach 1995–2004 objęty był ochroną częściową, w latach 2004–2014 ochroną ścisłą, a od roku 2014 znów ochroną częściową. W Polsce spotykany jest w lasach, głównie świerkowych, lub mieszanych z udziałem świerka. Tylko sporadycznie pojawia się na innych drzewach: na sośnie i na wiązie. W Ameryce Północnej występuje również na drzewach z rodzajów daglezja, choina i żywotnik, w Skandynawii na olszy szarej i na topoli osice.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Habitat atau konteks temuan

hutan

Substrat

Informasi belum tersedia pada sumber rilis ini.

Peran atau konteks

Belum dikategorikan pada rilis ini.

Reproduksi

Zarodniki elipsoidalne lub cylindryczno-elipsoidalne, o rozmiarach 4,5–7 × 2–2,8 (średnio 5,8 × 2,3) μm, bezbarwne, cienkościenne, o gładkiej powierzchni. Podstawki o rozmiarach 11–15 × 5–6 μm, zgrubiałe, 4-sterygmowe. Cystyd brak. Nie występują chlamydospory. System strzępkowy zasadniczo dimityczny. Strzępki generatywne mają średnicę 1–2,5 μm, są bezbarwne, cienkościenne, luźno rozgałęzione, z przegrodami. Strzępki szkieletowe mają średnicę 1–5,5 μm, są bezbarwne lub z różowawym odcieniem, nierozgałęzione, o nieograniczonym wzroście, z wąskim światłem i grubościenne (ich ściany mają grubość do 2 μm). Strzępki łącznikowe nieliczne, o grubości 1–3 μm.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Catatan identitas dan cakupan

• Nama diterima mengikuti Catalogue of Life Base2026-09-11; uraian mempertahankan konsep dan nama sumber aslinya.
• Original geographic, specimen and life-cycle scope retained; source import awaits individual editorial review.
• Impor dan terjemahan otomatis belum diperiksa editorial per profil. Struktur reproduktif yang disebutkan tidak membuktikan seluruh siklus hidup diketahui.
• Pengukuran pada uraian mengikuti spesimen, kultur, dan metode sumber; angka tidak diperluas ke semua populasi.

Melihat dengan konteks

Dokumentasi Fomitopsis rosea menurut asosiasi foto pada record takson iNaturalist. Kredit: caspar s. Identitas mengikuti sumber; bukan penentuan spesimen independen.

Jenis

Fotografi

Kredit

(c) caspar s, some rights reserved (CC BY)

Lisensi

CC BY 4.0

Sumber media

Buka entri sumber

Gambar menunjukkan objek menurut identifikasi sumber, bukan verifikasi independen spesimen oleh Fungi. Tidak ada skala baru yang ditambahkan.

Sumber profil

1. [1] Pniareczka różowa — Wikipedia (pl)Bagian sumber: Frozen revision 72795563
   Tanggal penghimpunan sumber: 2026-10-12
   Teks sumber: CC BY-SA3.0 · Autorzy i redaktorzy Wikipedii
2. [2] Catalogue of Life Base2026-09-11 — Rhodofomes roseusBagian sumber: ColDP NameUsage.tsv ID 4SH9F; accepted species; source 2073
   Tanggal penghimpunan sumber: 2026-10-12
3. [3] Dokumentasi visual — Fomitopsis roseaBagian sumber: Individual media record; identification follows the source, not independent determination
   Tanggal penghimpunan sumber: 2026-10-12
   Media sumber: CC BY 4.0 · (c) caspar s, some rights reserved (CC BY)