01 / Morfologi

Ciri dan struktur

Bulwiaste lub nieco kuliste z niewielkim trzonem. Powierzchnia wełnista, filcowata, miejscami popękana. Przez pęknięcia widoczne są wewnętrzne warstwy perydium o grubości 0,1–0,2 mm. Są białawe, kremowe lub ochrowe. Po uszkodzeniu szybko stają się niebieskie, a po wysuszeniu mają barwę od zielonkawej do ochrowej. W gąbczastej i labiryntowatej glebie jest biaława kolumella wyrastająca z podstawy owocnika. Kontekst po uszkodzeniu również zmienia barwę na niebieską. Ściana dwuwarstwowa. Ściana wewnętrzna zbudowana z pseudoparenchymatycznych strzępek o okrągłych, elipsoidalnych lub prostopadłościennych komórkach. Mają hialinowe ściany i rozmiary 10–43 × 7–28 Ściana zewnętrzna również plektenchymatyczna, zbudowana z żółtawych strzępek o długości 13–28 μm i średnicy 7–13 μm. Podstawki maczugowate, cienkościenne, hialinowe, przeważnie 4-zarodnikowe, ale wyjątkowo zdarzają się z 5–7 sterygmami. Mają rozmiar 37–45 × 16–20 μm. Brak cystyd i sprzążek. Sterylne elementy są cienkościenne i hialinowe, szeroko maczugowate do niemal cylindrycznych, krótsze od podstawek. Strzępki tramy bez sprzążek, cienkościenne, przeważnie hialinowe, z rzadka żółtawe, o średnicy 3,5–7 μm. Większość jest ułożona równolegle, ale niektóre chaotycznie. Mają niezżelowane ściany, ale mogą być zanurzone w galaretowatej substancji. Wydłużone, elipsoidalne lub szeroko elipsoidalne, zwężające się ku podstawie, o wymiarach 16–23 × 12,5–16 μm, z centralnym, prostym i ściętym dzióbkiem. Powierzchnia szorstka i ziarnista z rzucającymi się w oczy, połączonymi, rzadko pojedynczymi grzbietami o grubości do 5 μm. Dzięki tym grzbietom zarodniki w widoku z przodu są gwiaździste, czasami jednak grzbiety są trudne do dostrzeżenia.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Pengukuran mengikuti objek, spesimen atau kultur, dan metode yang disebutkan sumber. Baca uraian asli untuk konteks lengkap.

02 / Kehidupan

Habitat dan peran ekologis

Podano występowanie borowiczki niebieszczejącej w kilku miejscach na zachodzie USA i w niektórych krajach Europy. Tu jej stanowiska skupione są w dwóch regionach: na Półwyspie Skandynawskim i w Europie Środkowej. W Polsce do 2008 r. znane było tylko jedno jej stanowisko: w 1923 r. w Karkonoszach. W opublikowanej w 2006 r. Czerwonej listy roślin i grzybów Polski otrzymała kategorię EX – wymarły lub zaginiony. W latach 2008 i 2009 znaleziono dwa stanowiska tego gatunku: jedno w Tatrach, drugie w Beskidzie Niskim. W późniejszych latach opublikowano kolejne stanowiska. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Czechach, Niemczech, Szwecji, Finlandii i Słowacji. Grzyb podziemny występujący w górskich lasach.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Habitat atau konteks temuan
hutan
Substrat
Informasi belum tersedia pada sumber rilis ini.
Peran atau konteks
Belum dikategorikan pada rilis ini.
Temukan hubungan serupa
03 / Siklus hidup

Reproduksi

Ściana dwuwarstwowa. Ściana wewnętrzna zbudowana z pseudoparenchymatycznych strzępek o okrągłych, elipsoidalnych lub prostopadłościennych komórkach. Mają hialinowe ściany i rozmiary 10–43 × 7–28 Ściana zewnętrzna również plektenchymatyczna, zbudowana z żółtawych strzępek o długości 13–28 μm i średnicy 7–13 μm. Podstawki maczugowate, cienkościenne, hialinowe, przeważnie 4-zarodnikowe, ale wyjątkowo zdarzają się z 5–7 sterygmami. Mają rozmiar 37–45 × 16–20 μm. Brak cystyd i sprzążek. Sterylne elementy są cienkościenne i hialinowe, szeroko maczugowate do niemal cylindrycznych, krótsze od podstawek. Strzępki tramy bez sprzążek, cienkościenne, przeważnie hialinowe, z rzadka żółtawe, o średnicy 3,5–7 μm.

Sebagian uraian ditampilkan dalam bahasa sumber; terjemahannya belum tersedia atau belum lolos pemeriksaan.

Rujukan: [1]

Sinonim menurut acuan taksonomi rilis: Hymenogaster caespitosus; Leccinum caespitosum
04 / Batas informasi

Catatan identitas dan cakupan

  • Nama diterima mengikuti Catalogue of Life Base2026-09-11; uraian mempertahankan konsep dan nama sumber aslinya.
  • Original geographic, specimen and life-cycle scope retained; source import awaits individual editorial review.
  • Impor dan terjemahan otomatis belum diperiksa editorial per profil. Struktur reproduktif yang disebutkan tidak membuktikan seluruh siklus hidup diketahui.
  • Pengukuran pada uraian mengikuti spesimen, kultur, dan metode sumber; angka tidak diperluas ke semua populasi.

Catatan distribusi dalam narasi mengikuti sumbernya. Dokumentasi spesimen atau foto mengikuti catatan sumber. Bukti wilayah Indonesia dan penilaian konservasi tidak disimpulkan dari gambar.

05 / Dokumentasi

Melihat dengan konteks

Dokumentasi visual yang memenuhi pemeriksaan subjek dan hak penggunaan belum tersedia. Foto gejala, label, dan gambar yang meragukan tidak dihitung.

06 / Rujukan

Sumber profil

  1. [1] Borowiczka niebieszczejąca — Wikipedia (pl)Bagian sumber: Frozen revision 72438426
    Tanggal penghimpunan sumber: 2026-10-12
    Teks sumber: CC BY-SA3.0 · Autorzy i redaktorzy Wikipedii
  2. [2] Catalogue of Life Base2026-09-11 — Chamonixia caespitosaBagian sumber: ColDP NameUsage.tsv ID TLRD; accepted species; source 2073
    Tanggal penghimpunan sumber: 2026-10-12

Adaptasi teks: CC BY-SA 4.0. Autorzy i redaktorzy Wikipedii — Borowiczka niebieszczejąca — Wikipedia (pl)

Uraian asli dan riwayat sumber

Riwayat atau halaman sumber

Ringkasan sumber

Borowiczka niebieszczejąca (Chamonixia caespitosa Rolland) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae).

Revisi sumber

Morfologi sumber

Bulwiaste lub nieco kuliste z niewielkim trzonem. Powierzchnia wełnista, filcowata, miejscami popękana. Przez pęknięcia widoczne są wewnętrzne warstwy perydium o grubości 0,1–0,2 mm. Są białawe, kremowe lub ochrowe. Po uszkodzeniu szybko stają się niebieskie, a po wysuszeniu mają barwę od zielonkawej do ochrowej. W gąbczastej i labiryntowatej glebie jest biaława kolumella wyrastająca z podstawy owocnika. Kontekst po uszkodzeniu również zmienia barwę na niebieską. Ściana dwuwarstwowa. Ściana wewnętrzna zbudowana z pseudoparenchymatycznych strzępek o okrągłych, elipsoidalnych lub prostopadłościennych komórkach. Mają hialinowe ściany i rozmiary 10–43 × 7–28 Ściana zewnętrzna również plektenchymatyczna, zbudowana z żółtawych strzępek o długości 13–28 μm i średnicy 7–13 μm. Podstawki maczugowate, cienkościenne, hialinowe, przeważnie 4-zarodnikowe, ale wyjątkowo zdarzają się z 5–7 sterygmami. Mają rozmiar 37–45 × 16–20 μm. Brak cystyd i sprzążek. Sterylne elementy są cienkościenne i hialinowe, szeroko maczugowate do niemal cylindrycznych, krótsze od podstawek. Strzępki tramy bez sprzążek, cienkościenne, przeważnie hialinowe, z rzadka żółtawe, o średnicy 3,5–7 μm. Większość jest ułożona równolegle, ale niektóre chaotycznie. Mają niezżelowane ściany, ale mogą być zanurzone w galaretowatej substancji. Wydłużone, elipsoidalne lub szeroko elipsoidalne, zwężające się ku podstawie, o wymiarach 16–23 × 12,5–16 μm, z centralnym, prostym i ściętym dzióbkiem. Powierzchnia szorstka i ziarnista z rzucającymi się w oczy, połączonymi, rzadko pojedynczymi grzbietami o grubości do 5 μm. Dzięki tym grzbietom zarodniki w widoku z przodu są gwiaździste, czasami jednak grzbiety są trudne do dostrzeżenia.

Revisi sumber

Ekologi sumber

Podano występowanie borowiczki niebieszczejącej w kilku miejscach na zachodzie USA i w niektórych krajach Europy. Tu jej stanowiska skupione są w dwóch regionach: na Półwyspie Skandynawskim i w Europie Środkowej. W Polsce do 2008 r. znane było tylko jedno jej stanowisko: w 1923 r. w Karkonoszach. W opublikowanej w 2006 r. Czerwonej listy roślin i grzybów Polski otrzymała kategorię EX – wymarły lub zaginiony. W latach 2008 i 2009 znaleziono dwa stanowiska tego gatunku: jedno w Tatrach, drugie w Beskidzie Niskim. W późniejszych latach opublikowano kolejne stanowiska. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Czechach, Niemczech, Szwecji, Finlandii i Słowacji. Grzyb podziemny występujący w górskich lasach.

Revisi sumber

Struktur reproduksi sumber

Ściana dwuwarstwowa. Ściana wewnętrzna zbudowana z pseudoparenchymatycznych strzępek o okrągłych, elipsoidalnych lub prostopadłościennych komórkach. Mają hialinowe ściany i rozmiary 10–43 × 7–28 Ściana zewnętrzna również plektenchymatyczna, zbudowana z żółtawych strzępek o długości 13–28 μm i średnicy 7–13 μm. Podstawki maczugowate, cienkościenne, hialinowe, przeważnie 4-zarodnikowe, ale wyjątkowo zdarzają się z 5–7 sterygmami. Mają rozmiar 37–45 × 16–20 μm. Brak cystyd i sprzążek. Sterylne elementy są cienkościenne i hialinowe, szeroko maczugowate do niemal cylindrycznych, krótsze od podstawek. Strzępki tramy bez sprzążek, cienkościenne, przeważnie hialinowe, z rzadka żółtawe, o średnicy 3,5–7 μm.

Revisi sumber

Rujukan halaman ini

Fungi. Chamonixia caespitosa. Rilis data fungi-2026-10-12-expansion-2. https://fungi-atlas.mgadib.chatgpt.site/jamur/chamonixia-caespitosa/.

Status: impor sumber; pemeriksaan editorial per profil belum selesai. Untuk klaim biologis, gunakan rujukan pada bagian terkait dan periksa konteks sumber aslinya.